κάθε απαγγελία μπορεί πλέον να πει κανείς
πως αντιστοιχεί στο στοματικό στάδιο
του ποιήματος. Και το "λιθάρι"
με τι άλλο να ομοιοκαταληκτεί
εκτός απ' το "κλωνάρι";
"Αγαπημένος μου ποιητής
είναι ο Ελύτης κι ο Σεφέρης".
καράμπα! δύο σ' έναν!
-Τι να θυμόταν άραγε;-
Α, η ατμόσφαιρα της Επιδαύρου
παντού χυνόταν
με σεβασμό στην ποίηση
(προπάντων).΄
σχόλιον ομάδας φιλολόγων: είναι εντυπωσιακή πραγματικά η επανανάγνωση-διόρθωση που επιχειρείται στο ποίημα "Αρνηση" μέσα από την εκφορά της φράσης "μα το νερό γλυφό". Εδώ το επίθετο (γλυφός) δεν γίνεται αποδεκτό ως τέτοιο και εμφατικά οδηγείται στα όρια του ρήματος ή -με μεγαλύτερη ακρίβεια-του ρηματικού ήχου: γλυφώ...Δεν ήταν το νερό γλυφό. Είναι ο διψασμένος που "γλυφεί" (ιδέ "γλύφει") τις τελευταίες εναπομείνασες σταγόνες, για να ξεδιψάσει. Είναι και που δεν έχουμε πρόχειρη άλλη βιωμένη λέξη...Όποια τραβάει η όρεξή σας να δείτε στον καθρέφτη. Μόνο μη βιαστείτε να μιλήσετε και την εκθέσετε...Σκεφθείτε: ο Φλωρινιώτης δίπλα στη Τζούλια, σοφά σκεπτόμενος, απλώς χαμογελούσε...
