Κλινική "Αγία Ελένη"
Φθινόπωρο του 1949
Στον Στέφανο Χατζημιχελάκη
Σαν ιστορία, σαν θρύλος τ' όνομά μου
έχει απομείνει κάπου- τι χαρά μου!
και μου το λεν κι εγώ το ακούγω ασμένως
- ο Κρεμασμένος!
Πρώτη μου τόπε μια κοπέλλα-ρόδο
κι Άνοιξη μες στης Άνοιξης την αύρα
κι ως τόλεε το παλιό μου κέφι αρρόδο
με μιας ξανάβρα.
Το τραίνο μας επήγαινε στα μάκρη
κι εμείς γελώντας, δίχως ίχνος δάκρυ,
μιλούσαμε και ψαύαμε, σα χάδι
και το σημάδι.
Κι ως έλαμπαν τα μάτια της με φλόγα
-όνειρο, εσύ, της νιότης μου φευγάτο!
στον Άλλον Κόσμο νάλαμνα εκεί κάτω
μ' αυτήν πιρόγα.
Τι αν πίσωθέ μου μόνον απομείνει
κι απ'όλα μου τα έργα αυτή η ιστοριούλα,
τόμου μες στης ψυχής μου το καμίνι
καήκαν ούλα;
...Ω! Πρέπει το ταχύτερο, ορισμένως,
να ξαναγίνω πάλι ο Κρεμασμένος!
Θάμαι έτσι όσο ποτέ, ποτές μου ωραίος
- και φρικαλέος!
