Γραμμόφωνο, βινύλιο, εγχάραξη και ίχνος, η γέννεση του τοποτηρητή σου δίσκου, του alibi (αλλού στο χώρο) που έχεις για να αθωώνεσαι και τώρα που μας λείπεις.
Σ' αυτές τις 33 high fidelity στροφές της επιστροφής σου Στράτο, σε τούτη την πιστή ανα-παράσταση της δισκογραφίας, σ' αυτή την κίνηση της επανάληψης του "διαμαντιού" πολλές φορές στο δίσκο που παλινδρομεί και ξαναφέρνει τον τόνο και τον πόνο επ' άπειρον, ωσάν κοχλίας ή σπείρα μνημική, ακούω εγώ μιαν απο-στροφή των εγκοσμίων που άφησες για να υπερισχύσεις in illo tempo, αλλού στο χρόνο.
Ακούω τα τραγούδια σου που μου υποβάλλουν σκέψεις για το τραγούδι. Ποιος τραγουδά: ο τραγουδιστής, ο ακροατής του ή μήπως το τραγούδι; Ο ένας μες στον άλλο ή η φωνή σαν κίνηση που εξωθεί στο ιδεατό σημείο την φυσική της κατάληξη, την σιωπή, πέρα από τους ανθρώπους-δημιουργό και εκτελεστή-σε κόσμο απόκοσμο φωνής-σιωπής, όλων που θα ακούμε τον μουσικό "υπογραμμό" του δίσκου και θα τραγουδάμε νοερά μαζί του;
Και τότε ποιος είναι ο ακροατής και ποιος ο Στράτος; Ποιος βάζει τη φωνή, ποιος τη σιωπή και ποιος τη διαπλοκή τους;
Στους δίσκους σου τραγουδιστής είμαι παράδοξα εγώ, σε μιαν ακρόαση μυστική, που εσύ θα κρίνεις, ωτακουστής του ίδιου σου του εαυτού, μιας μετά θάνατον φωνής που σε προσωποποιεί με τον παλιό τον "τρόπο" της προσωποποιϊας (πρόσωπον ποιώ) και σε καλεί ενώπιόν μας να τραγουδάς.
Ποιος θα το έλεγε τότε στη Θεσσαλονίκη που σ' άκουσα πρώτη φορά και που σου ζήτησα το Τραγούδι, πως σε νεκρολογώ, εδώ σ' αυτό το σήμα της φωνής σου που θα μείνει; Και ποιος θα τόλεγε πως θα σε προσκαλώ μ΄όλη μου τη δύναμη και την αδυναμία του τωρινού μου τρόπου να τραγουδάς για να το γράφω; Να γράφω το ασυμβίβαστο προς τη γραφή την ίδια, να γράφω τη φωνή που θα διαφεύγει για να σωθεί από τον κίνδυνο της εγγραφής της στη σελίδα.
σημείωση ιστολογίου: Κείμενο του Γ. Βέλτσου σε δίσκο-αφιέρωμα στον Στράτο Διονυσίου που κυκλοφόρησε το 1990. Για πολλά ουίσκι...
