κόσμος για δύο

Ένας κόσμος για δύο δεν αφήνει περιθώριο να θυμόμαστε αν ταξιδεύουμε και για πού. Μόνη γεωγραφία του αποσκευές που κλείνουν δύσκολα και  λόγια που για πέντε χρόνια περισσεύουν. Αναβολή το διαβατήριο, τα τραγουδάκια   γίνονται καπνός από τσιγάρο. "Προσδεθείτε". "Απενεργοποιήστε τα κινητά σας", "κλείστε το τραπεζάκι, υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού στο στήθος" και οπωσδήποτε "αν έχετε πυρετό να το δηλώσετε στους υπεύθυνους". Ποτέ μου πάντως δεν κατάλαβα πώς θα χρησιμοποιήσουμε τα σωσίβια σε τέτοιο ύψος...

Ε. Ζάχου: Σαγιάτ Νοβά

Στου Καραμπάχ τα υψίπεδα καλπάζει

ένας ασίκης της Ανατολής,

που άφησε το ροκάνι για το σάζι,

Σαγιάτ Νοβά, ο σεβνταλής

Και λέει και τις χορδές γλυκά χτυπάει:

Τι μου κανες αγάπη μου, ξανά;

Το αίμα του ροδιού με κυνηγάει

κι όταν πονώ στενάζουν τα βουνά!

Κι ο Καύκασος ακούει και ρωτάει:

- Από πού είναι ο ασίκης που περνά

και που σε τόσες γλώσσες τραγουδάει

πέρσικα, αρμένικα, τατάρικα, γεωργιανά;

Από τον Πύργο της Βαβέλ κρατάει,

είπε το όρος Αραράτ, τον είδα

χωριό του ο έρωτας και τραγουδάει

πως η αγάπη δεν έχει πατρίδα!

Και λιώσανε στον Καύκασο τα χιόνια

κι είπανε στον Σαγιάτ το μυστικό τους

και από τότε, πάνω από διακόσια χρόνια

όλες οι φάρες της Ανατολής τον λεν δικό τους.

(Ανατολή Ανατολών, τραγούδια με υποσημειώσεις)

Πάρις Τακόπουλος: Μούμια μα ποια μούμια

Μοιάζουν στις μούμιες, κάπως,
τα ποιήματα που γράφουμε.
Με κάθε τρόπο θέλουμε,
Σαν τους αιγύπτιους μονάρχες,
Να δείξουμε στους άλλους,
Πως διατηρούμ΄ακόμα,
Ανάμεσ' απ' τους στίχους μας
Ακέραια τα σώματά μας.
Μήπως κι έτσι βρεθούν,
Στη δεύτερη ζωή μας,
Και νέες έτοιμες ψυχές
Να μας υμνήσουνε.
Ή να μας αγαπήσουνε.

(Παραλυπόμενα)

Πάλι μου ζητάς καρδιά μου...

Ακόμα δε γιατρεύτηκες καρδιά μου πληγωμένη
και θέλεις πάλι να μου πεις πως είσ' ερωτευμένη

Πάλι μου ζητάς καρδιά μου να ερωτευτείς
να πονέσεις, να δακρύσεις και να πληγωθείς

Δεν έχω σίδερο κορμί και δεν θ' αντέξω άλλο
σε βάσανα και δάκρυα και πόνο πιο μεγάλο

Πάλι μου ζητάς καρδιά μου να ερωτευτείς
να πονέσεις, να δακρύσεις και να πληγωθείς

Μουσική: Β. Καραπατάκης, Στίχοι: Θάνου Σοφού

Νίκος Σπάνιας: Σαν άγιος ή σαν κακοποιός

Τα μάτια σου πλημμύρισαν
τις ώρες μου σαν ουρανός
Εδώ θα περιμένω γράφοντας
ο ίδιος θα είμαι ένα χαρτί
Λευκός και παραπεταμένος
Γεμάτος άγριες λέξεις σβυσμένες
Ονόματα κι επίθετα εκρηκτικά
Ρήματα λιώνοντας να σ' αγγίξουν
Τρέμοντας αλλεπάλληλα μπρος σου
Κάνοντάς σε τη μια να λάμπεις
Μ' ευλάβεια κι εμπιστοσύνη
Σαν εικόνα την άλλη να χύνεσαι
Σαν δαίμονας κακού τινάζοντας
Σκοτάδια και στάχτες. Σ' αντικρύζω
Σιωπηλός με μάτια σαν αιώνες.
Εδώ θα περιμένω σαν άγιος.
Ή σαν κακοποιός...

Τιμαί χαμηλαί για τζάμπα κόπους

Είσαι αναγνώστης/-στρια του ιστολογίου μας; Σου αρέσουν αυτά τα κείμενα και θα ήθελες να τα έχεις γράψει εσύ; Μόνο με είκοσι ευρώ έκαστο, μπορείς να τα κάνεις δικά σου. Άφησε επιτέλους το έργο σου, χωρίς κανέναν απολύτως  κόπο! Για περιπτώσεις συγγραφής ιστοριών κατόπιν παραγγελίας τιμαί συζητήσιμαι...(Χ2, ο επονομαζόμενος και "τσάντας")

Υ.Γ.Εξυπακούεται ότι ορισμένα δεν πωλούνται. Της κατηγορίας "απώλητα"...

απτάς

Σε δύο πόλεις οι γυναίκες που αγάπησα. Η μία, εγγράμματη στο σώμα, με ακολούθησε σ' όλη τη γη, θέλοντας να με ζήσει εκεί που της ανήκε. Μια λάμπα αντίκα, μια ταμπακέρα με τη μονογραφή ενός Σουλτάνου, βιβλία ιστορίας κι ένα μαύρο πουκάμισο τα δώρα της. Καθίσαμε  στο καφενείο που συναντήσαμε σε ένα άλλο κείμενο,  πίνοντας ναργιλέ,  χωρίς τη σκέψη του αποχωρισμού. Τόσο υπνωτισμένοι από αισθήσεις,  ώστε μονάχα το έγκλημα θα εξηγούσε την απόσταση.. Περνούσε η λυπημένη πομπή, από το κατάστημα κλείσανε τη μουσική, ίσως να σηκωθήκαμε όρθιοι από σεβασμό, "θέλεις να δεις πώς είναι στον τόπο μας  οι κηδείες;" αρνήθηκα προφασιζόμενος διακριτικότητα. Το απόγευμα μου έκανε όλες τις χάρες. Το βράδυ βρέθηκα στη φυλακή. Χαράματα βγαίνοντας, μια συμβουλή από τον διοικητή "να τους προσέχεις,  μπορεί να κατέβουνε όλοι απ΄το χωριό τους για εκδίκηση". Πέταξα τα δώρα στα σκουπίδια. Έφερα πίσω το πουκάμισο, κομμάτια. Ο μόνος υποψήφιος επιβάτης στην αποβάθρα, ελπίζοντας στο καράβι  ή σ΄έναν πυροβολισμό πίσω απ' την πλάτη μου, κοιτάζοντας  προς την πλευρά της θάλασσας. Ακόμη δεν ξέρω τι απ' τα δυο ζητούσα πιο πολύ, για να γλιτώσω απ' τη φωνή, μαχαίρια "μείνε",  κλωστή ένα πουκάμισο στα χέρια της.

Λίγο αργότερα  τα τραγούδια για μοναχικά ταξίδια...